چرا همیشه ویندوز روی درایو C نصب میشه؟ تا حالا شده از خودت بپرسی درایو A و B کجان؟
اگه جوابش بلهست، پس بیا یه کم بریم عقب توی تاریخ و ببینیم ماجرا چیه.
دهه ۸۰ میلادی، دوران فلاپی دیسکها
اون موقع فلاپی دیسکها همهکارهی کامپیوتر بودن. خبری از هارد دیسک نبود و کامپیوترها با فلاپی بوت میشدن. فایلها رو هم رو همین دیسکای ۵.۲۵ و ۳.۵ اینچی جابهجا میکردن.
مایکروسافت و بقیه شرکتا هم فلاپی دیسکها رو بهعنوان اولین وسیلهی ذخیرهسازی در نظر گرفتن و برای همین، دو تا حرف اول الفبا یعنی A و B رو بهشون دادن.
هارد دیسک که اومد، چی شد؟
با پیشرفت تکنولوژی، هارد دیسکها به کامپیوترها اضافه شدن و ظرفیت ذخیرهسازی کلی بیشتر شد. اما مایکروسافت گفت چرا ترتیب حروف رو عوض کنیم؟! پس A و B برای فلاپیها موند و اولین هارد دیسک، درایو C شد.
حتی وقتی فلاپیها کمکم از رده خارج شدن، باز هم ویندوز این استاندارد رو حفظ کرد. هنوزم که هنوزه، A و B واسه فلاپیها رزرو شده، حتی اگه دیگه کسی استفادهشون نکنه.
راستی، یه نکتهی جالب! تو بعضی کشورا مثل ژاپن، هنوز هم از فلاپی دیسک توی بعضی ادارهها استفاده میشه! 🦦
الان چی شده؟
✅ فلاپی درایوها دیگه تقریبا وجود ندارن، ولی ویندوز هنوز A و B رو براشون نگه داشته.
✅ ویندوز بهصورت پیشفرض روی درایو C نصب میشه، چون همه چی روی همین استاندارد طراحی شده.
✅ کاربرای معمولی شاید هیچوقت درایو A یا B رو توی سیستمشون نبینن، ولی اگه بخوان میتونن به یه درایو دیگه این حروف رو اختصاص بدن.
جمعبندی
درایوهای A و B یادگار اون دورانن که فلاپی دیسک حرف اول رو میزد. حتی با اینکه دیگه خبری ازشون نیست، ولی ویندوز هنوز به ترتیب نامگذاری قدیمیش پایبنده و واسه همین همیشه سیستمعامل روی درایو C نصب میشه.
تو تا حالا تو سیستمت درایو A یا B رو دیدی؟ 🤔 یا شاید هم از اون نسلی هستی که هنوز صدای فلاپی دیسک یادت میاد؟ 😉
